Wzorzec

Wzorzec FCI nr 251
POLSKI OWCZAREK NIZINNY
(Polski Owczarek Nizinny, Polish Lowland Sheepdog)
Kraj pochodzenia: Polska
Data publikacji oryginalnego wzorca: 07.08.1998
Przeznaczenie: Daje się łatwo układać do zadań psa pasterskiego i stróża. Przeniesiony w warunki miejskie jest bardzo dobrym psem towarzyszącym.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Owczarki i psy pasterskie (oprócz szwajcarskich psów pasterskich).
Sekcja 1 – Owczarki.
Nie podlega próbom pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Polski owczarek nizinny jest psem średniej wielkości, krępej muskularnej budowy o długim, gęstym owłosieniu. Odpowiednio pielęgnowany włos sprawia, że pies ma wygląd efektowny i budzi zainteresowanie.

WAŻNE PROPRCJE: Wysokość w kłębie do długości tułowia jest jak 9:10. Stosunek długości kufy do długości czaszki jest jak 1:1, lub kufa nieco krótsza.

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Usposobienie ma żywe, jest opanowany, bystry, czujny, obdarzony doskonałą pamięcią. Odporny na niesprzyjające warunki zewnętrzne.

GŁOWA: Proporcjonalna, średniej wielkości, nie za ciężka, z silnym zarostem
czoła, policzków i brody, wskutek czego wydaje się większa, niż jest
w rzeczywistości.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: W miarę szeroka, lekko wysklepiona. Bruzda czołowa i guz potyliczny wyczuwalne.
Stop: Wyraźnie zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: O dużych nozdrzach, barwy jak najciemniejszej, możliwej przy danym umaszczeniu
Kufa: Mocna, tępo ścięta. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Przylegające, o brzegach w kolorze nosa.
Uzębienie: Mocne szczęki. Zęby mocne, zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, nie wypukłe, koloru orzechowego, o żywym i przenikliwym wyrazie.Brzegi powiek ciemne.
Uszy: Wiszące, osadzone umiarkowanie wysoko, średniej wielkości, kształtu sercowatego, szerokie u nasady, przednią krawędzią przylegające do policzków, ruchliwe.
SZYJA: Średniej długości, silna, muskularna, bez podgardla. Noszona raczej poziomo.

TUŁÓW: Sylwetka raczej prostokątna niż kwadratowa.
Kłąb: Wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet: Prosty, silnie umięśniony.
Lędźwie: Szerokie, dobrze związane.
Zad: Krótki, lekko ścięty.
Klatka piersiowa: Głęboka, umiarkowanej szerokości, żebra wysklepione, nie płaskie, ale nie beczkowate.
Brzuch: Lekko podkasany.

OGON:
– Ogon krótki albo szczątkowy od urodzenia, albobardzo krótko cięty.
– Ogon jeżeli niecięty dość długi, obficie owłosiony. U psa odprężonego opuszczony, u psa podnieconego wesoło uniesiony nad grzbietem, nigdy zawinięty w pierścień lub położony na grzbiecie.
– Ogon skrócony (średniej długości) niecięty noszony dowolnie.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z boku i z przodu – pionowe i proste. Mocny kościec zapewnia dobrą postawę.
Łopatki: Szerokie, średniej długości, ukośne, dobrze przylegające, silnie umięśnione.
Śródręcza: Lekko ukośne w stosunku do przedramienia.
Łapy: Owalne, zwarte, palce lekko wysklepione, opuszki twarde, pazury krótkie, możliwie ciemne.

KOŃCZYNY TYLNE: Widziane z tyłu pionowe, dobrze ukątowane.
Uda: Szerokie, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: Wyraźnie zaznaczone.
Łapy: Zwarte, owalne.

CHODY/RUCH: Swobodny, posuwisty stęp lub kłus.

SKÓRA: Ściśle przylegająca, nie tworzy fałd.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Całe ciało psa okrywa gęsta, gruba, kosmata sierść o miękkim podszyciu. Włos prosty, dopuszczalny lekko falisty. Włosy opadające z czoła w sposób charakterystyczny przysłaniają oczy.
Umaszczenie: Wszystkie umaszczenia dopuszczalne.

WYMIARY:
Wysokość w kłębie: Psy 45-50 cm, Suki 42-47 cm
Nie jest pożądane zmniejszanie wymiarów poniżej wzorcowych i hodowanie psów zbyt delikatnych, ponieważ polski owczarek nizinny powinien zachować charakter psa użytkowego.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

POLSKI OWCZAREK NIZINNY
Komentarz do wzorca FCI 251
07.08.1998 r.
WARSZAWA   2006r.

ZWIĄZEK  KYNOLOGICZNY w POLSCE
ZARZĄD GŁÓWNY  CZŁONEK MIĘDZYNARODOWEJ FEDERACJI KYNOLOGICZNEJ (FCI)
00-029 Warszawa, ul.Nowy Świat 35, www.zkwp.pl, e-mail: zg@zkwp.pl

WSTĘP: Poniżej przedstawiono  komentarz do standardu Polskiego Owczarka Nizinnego (PONa) przygotowany przez sędziów z kraju pochodzenia rasy. Jest to stanowisko oficjalne Zarządu Głównego Związku Kynologicznego w Polsce wydane drukiem jako komentarz do wzorca rasy Polski Owczarek Nizinny.
W opracowaniu starano się krok po kroku, zgodnie ze standardem FCI nr 251 (07.08.1998, wersja polskojęzyczna), przedstawić ocenę PONa wyjaśniając szczegółowo na co należy zwracać uwagę u każdego psa w pozycji stojącej, przy badaniu ciała rękami, w ruchu do i od sędziego, a także oglądanego z boku w kłusie. Opisano także szczegóły anatomiczno – topograficzne składające się na psa w całości.
Przedstawiony komentarz wzorca jest przewodnikiem i instrukcją sędziowania. W swym założeniu ma służyć lepszemu rozumieniu  wzorca rasy tak jak to widzimy w kraju jej pochodzenia. W pracy uwzględniono wszystkie dotychczasowe dostępne publikacje krajowe i zagraniczne dotyczące PONa.
Jeżeli uświadomimy sobie fakt, że sędzia na wystawie ma 2 do 5 minut na ocenę jednego psa, to łatwo dojść do konkluzji, że opracowany materiał, nie może być w całości zastosowany do oceny wystawowej, a jedynie jest pomocą edukacyjną.
PONy są obficie owłosione i samo ich oglądanie w statyce i ruchu nie wystarcza. Należy również psa dotknąć i do pełnej oceny dodać to, co jest ukryte pod szatą.
Sędzia wie na co zwracać uwagę i o ostatecznej decyzji winna przesądzić całość anatomiczna i psychiczna,  a nie pojedyncze szczegóły. Oczywiście całość jest sumą bardzo wielu cech i to ona się liczy. Bardzo ważne jest, aby przy zagłębianiu się w szczegóły nie zgubić piękna i urody ogólnie wspaniałego psa.
Sztuka sędziowania polega nie tylko na dokładnej ocenie np.: wielkości i kształtu oczu, osadzenia i wielkości uszu, wysokości psa, itd., tylko na umiejętności wyłonienia z ocenianej stawki osobników doskonale reprezentujących rasę  w znakomitej większości szczegółów.
PONy wywodzą się z psów pracujących w gospodarstwach wiejskich – czyli należą do psów użytkowych. Dziś, niezależnie od tego jaką rolę u boku człowieka pełni oceniany PON, należy pamiętać o tradycyjnej użytkowości rasy.
Jeżeli sędzia wie jak ma wyglądać doskonale zbudowany PON , to samo sędziowanie jest przyjemnością i polega na stwierdzeniu  podanych we wzorcu cech bliskich ideału.
Coraz powszechniejsza tendencja do nie skracania ogonów nie stwarza potrzeby dopisania do wzorca rasy wad dotyczących ogona.
Jest to szczegół  ważny bo zmieniający wygląd PONa. Sędzia dodaje ten szczegół do całości i zgodnie z wzorcem i własnym uznaniem decyduje o ocenie końcowej.
Rozumienie wzorca to także wiedza o kształtowaniu rasy od jej zarania. Opisowe uściślenia pozornie mało szczegółowo przedstawione we wzorcu, mają służyć zachowaniu typu PONa, jaki od lat jest hodowany w kraju jego pochodzenia.

FCI – STANDARD Nr 251 ( 07.08.1998)  PL
POLSKI OWCZAREK NIZINNY
Kraj pochodzenia: POLSKA
Data opublikowania obowiązującego wzorca: 07.08.1998
Przeznaczenie: Daje się łatwo układać do zadań psa pasterskiego i stróża. Przeniesiony w warunki miejskie jest bardzo dobrym psem towarzyszącym.
Klasyfikacja FCI: Grupa I Owczarki i psy pasterskie (oprócz szwajcarskich psów pasterskich)
Sekcja 1 –  Owczarki
Nie podlegają próbom pracy.

KOMENTARZ: Pochodzenie rasy: Protoplastami współczesnego PONa były średniej wielkości psy pastersko – stróżujące występujące na terenach dawnej Polski.
Pierwsze wzmianki o takich psach sięgają XV wieku. Rozwój i ustalenie rasy wiążą się  z hodowlą owiec w XVIII wieku.
Przypuszcza się, że PONy, podobnie jak wiele innych, bogato owłosionych ras psów, pochodzą z Centralnej Azji i Tybetu, a na tereny naszej części Europy przywędrowały wraz  z migrującą w tym kierunku ludnością .
Po łączeniu z lokalnymi psami w różnych krajach powstawały nowe dzisiejsze rasy, najlepiej odpowiadające potrzebom ludzi i zróżnicowanemu klimatowi. W trudnych warunkach dawnych terenów Polski utrwalił się typ średniej wielkości psa pastersko – stróżującego, który doskonale wykorzystywał marny jakościowo, mało zróżnicowany pokarm jaki z nim mogli dzielić ubodzy wieśniacy. Musiał być wytrzymały na zróżnicowaną pogodę (deszcze, zimno, śnieg i zawieruchy), odporny na choroby, czujny, spostrzegawczy i tak zachowywać się w pracy, aby zaskarbić łaskę chlebodawcy. Te cechy obserwujemy również u współczesnego PONa. Jest odporny, mało wymagający, uparty i wytrwały, niezmordowany w całodziennej pracy, czujny i doskonale dostosowuje się do trudnych warunków. A swoją wrodzoną inteligencją i natychmiastową reakcją na polecenia potrafi zaskarbić szacunek i miłość właścicieli. PONy pomagały ludziom zaganiać, wypasać  i ochraniać zwierzęta hodowlane głównie owce, bydło i gęsi, a w nocy pilnowały obejścia. Były to równoważne zadania. Selekcja dokonywała się tylko ze względu na walory użytkowe psów a nie ich wygląd. Analiza anatomiczno morfologiczna PONa, autorstwa prof. Franciszka Kobryńczuka (Pies Nr 6 – 254, 1995) podkreśla zachowanie cech użytkowych u współczesnego PONa. Dzięki tym cechom i wielkiej pasji do wszelkiej pracy i zabawy, PONy dobrze sprawdzają się w konkurencjach sportowo sprawnościowych.
Wcześniejsze doniesienia o średniej wielkości, bogato owłosionych psach pasterskich /z krótkim ogonem/, występujących na naszych terenach, znajdujemy w publikacjach przyrodniczych C.H.Kluka (1779 i 1789 r). Protoplastę PONa z chłopcem namalował Stanisław Masłowski w 1882 r.
Pierwsze dwa PONy na wystawie w Warszawie w 1924 roku pokazała księżna Maria J. Czetwertyńska hrabina Grocholska. Były to psy wzięte od stad owiec. Do II Wojny Światowej w hodowli „z Planty”(hod. Księżna Maria J. Czetwertyńska hrabina Grocholska) i „z Milanowa” (hod. Wanda i Róża Żółtowska) urodziło się 19 miotów PONów, a od 1930 roku psy te były corocznie wystawiane w Warszawie.
W 1938 roku postanowiono zarejestrować w Polskim Kennel Klub-ie psy o wyglądzie PONaz terenu całego kraju, ale plany te przekreśliła wojna.
Po wojnie (apel pisma PIES nr 1. 1950r str.16 „Polski owczarek nizinny”), odżyła idea ustalenia rasy. Pierwszą zarejestrowaną hodowlą PONów była „Babia Wieś” pani E.Kusinowicz, a następnie „Kordegarda” dr Danuty Hryniewicz. Pierwszy miot „z Babiej Wsi” urodził się w 1948 roku, a „z Kordegardy” w 1949 roku i od tego czasu rozpoczął się początkowo wolny, a od lat 70-tych znaczny rozwój hodowli PONów .
Pierwszy roboczy wzorzec na użytek krajowy opracowano w 1956 roku. Zarząd Główny Związku Kynologicznego  w Polsce na posiedzeniu 9.V.1959 roku w Poznaniu przyjął wzorzec opracowany przez Marię Dubrowinową .
W FCI zatwierdzony został 05.08 1963  roku i zapisany pod nr 251 (L.Smyczyński 1989).Obecny piękny wygląd PONa wystawowego to rezultat ostatniego pięćdziesięciolecia hodowli i jego wystawowej pielęgnacji oraz międzynarodowych sukcesów. Użytkowy sposób poruszania się, mocna budowa, rodzaj szaty, temperament i psychika to to, co trwale ustaliło się w tej rasie.

WRAŻENIA OGÓLNE: Polski owczarek nizinny jest psem średniej wielkości, krępej muskularnej budowy o długim, gęstym owłosieniu. Odpowiednio pielęgnowany włos sprawia, że pies ma wygląd efektowny i budzi  zainteresowanie.

KOMENTARZ: Sylwetka PONa oglądanego z boku jest zamknięciem płynnie biegnącej linii od dużego nosa, prostej linii grzbietu nosa, zaznaczonego stopu, płaskiego sklepienia dużej głowy trzymanej średnio wysoko, nie zadartej (w pozycji między godz. 10.oo a 10.3o), dalej łagodnie przechodzi od strony grzbietowej w wyraźnie wyodrębnioną linię szyi z przejściem w dobrze wyrażony kłąb i prosty grzbiet, dalej lekko ścięty zad ze szczątkowym lub długim ogonem osadzonym dość wysoko. Z tyłu sylwetkę PONa zamyka miękka linia tylnych kończyn z zaznaczeniem ich kątowania w kolanie i z dość nisko osadzonym stawem skokowym. Dalej łagodnie przechodzi dołem w linię brzucha i dość głęboką klatkę piersiową. Linię frontu tworzą, kończyny przednie,  przedpiersie, szyja i mocna żuchwa. Miękkość i łagodność linii wyznaczającej sylwetkę podkreśla długa szata pokrywająca całego psa. PON jest psem średniej wielkości, wpisanym w niezbyt wydłużony prostokąt. Ma być mocny, zwarty, proporcjonalny. Ponieważ jest dobrym stróżemi ma robić wrażenie psa silnego, a swym wyglądem budzić respekt.
Na pierwszy rzut oka powinno być widać, że PON jest takich wymiarów aby w żadnym razie nie przypominał psa małego. Gabaryty PONa określa nie tylko jego wysokość w kłębie, ale i obfita szata. Gęsty, długi włos z dużą ilością podszerstka w sposób bardzo widoczny powiększa psa. Wzorzec wyraźnie podkreśla to „optyczne powiększenie” szczegółowo opisując głowę, ale przecież dotyczy to także tułowia. Psy są wyższe, cięższe i mocniej zbudowane od suk. Budowa PONa powinna odzwierciedlać jego dawną użytkowość. Jest psem pasterskim ale też broni własnego terytorium. Dlatego mimo, że PON jest psem przyjaznym, zachowuje jednak znaczną rezerwę do obcych.
W 1958 roku Danuta Hryniewicz w pierwszej swej publikacji o PON-ach w piśmie „PIES” tak je określa: …” jest to pies średni …, silny, muskularny o krępej budowie, usposobieniu żywym i pojętnym, niezmiernie czujny, spostrzegawczy, zmyślny, obdarzony doskonałą pamięcią, nie wymagający prawie żadnej pielęgnacji. Odporny na choroby i niewybredny w jedzeniu. Bogata szata chroni go przed deszczem i mrozem.  Pies ten jest szeroko wykorzystywany na równinach Pomorza jako pies pasterski i stróż chłopskiego obejścia. Przeniesiony w warunki miejskie staje się mądrym opiekunem dzieci, wesołym towarzyszem spacerów, czujny i chętny do obrony domu, w którym mieszka. …”.
Oceniając PON-a musimy pamiętać o dawnej jego użytkowości, a nie tylko efektownym wyglądzie budzącym zainteresowanie.

ISTOTNE PROPORCJE: Wysokość w kłębie do długości tułowia jest jak 9 : 10. Stosunek długości kufy do długości czaszki jest jak 1 : 1, lub kufa nieco krótsza.

KOMENTARZ: Proporcja wysokości (C-E) do długości tułowia(A-B) podana jest we wzorcu zgodnie z krajową metodyką pomiarów zoometrycznych, gdzie wysokość mierzona jest od najwyższego punktu kłębu do podłoża, a długość tułowia jest skośną długością mierzoną od zewnętrznego punktu stawu barkowego  do zewnętrznego punktu guza kulszowego tej samej strony psa. Nie jest to więc wysokość i długość psa optyczna, tak jak go widzimy wraz z okrywą włosową. Optycznie PON jest psem dłuższym niż wynika to z pomiarów, jeśli dodamy do długości  przedpiersie i obficie owłosiony front oraz zad.
Podane we wzorcu proporcje dotyczą kostnej konstrukcji psa, ukrytej pod obfitą szatą. Niejednokrotnie sposób przygotowania szaty do wystawy może te proporcje podkreślić lub wręcz przeciwnie, dokładnie je zaburzyć. PON nigdy nie powinien robić wrażenia długiego i krótkonożnego psa.
Pomiary głębokości klatki piersiowej i wysokości psa w kłębie, czyli wysokonożności, wykazały,  że u pięknych, dobrze zbudowanych PONów, stosunek głębokości klatki piersiowej mierzony od kłębu do dolnej krawędzi mostka (tuż za łokciem) (C-D) do różnicy wysokości psa mierzonej od podłoża do tego samego punktu kłębu (E-C) i głębokości klatki piersiowej – czyli prześwit pod psem, są zbliżone jak 1 : 1.
PON w kwadracie – zbyt krótki z małą wysoko zadartą głową, niskim lub bardzo słabo zaznaczonym kłębem jest PONem o wadliwych proporcjach i niepożądanym wyglądzie.
Ważne u PONa proporcje to także długość kufy do długości czaszki jak 1 : 1 przy czym długość kufy nie powinna być dłuższa, a może być krótsza. Jeśli pomiar wykonuje się prawidłowo (nie do punktu stopu czoła, który trudno określić, a do linii łączącej wewnętrzne kąty oczu), to należy stwierdzić, że PONów o dłuższej kufie, nie spotyka się na wystawach. Natomiast zbyt krótka kufa przy pożądanej dużej głowie zmienia wyraz, a także proporcje głowy i burzy ogólną harmonię.

CHARAKTER: Usposobienie ma żywe, jest opanowany, bystry, czujny. Obdarzony doskonałą pamięcią. Odporny  na niesprzyjające warunki zewnętrzne.

KOMENTARZ: Na wystawie już na pierwszy rzut oka powinien być widoczny doskonały kontakt psa z prezenterem. PONy są psami pojętnymi, co nie znaczy, że łatwo podporządkowują się każdemu i że będą wykonywały chętnie wszystkie nasze polecenia.
Łatwo i szybko robią tylko to co chcą. Potrafią być głośne, uparte i wytrwałe w swoich dążeniach. Mimo wielkiego przywiązania do właściciela są niezależne i często chodzą własnymi drogami. Już małego PONa należy bardzo konsekwentnie oduczać niepożądanych nawyków i uczyć wszystkiego czego od niego oczekujemy. PONy wymagają dużo pracy, aby je nauczyć wystawowych manier. Jeśli ich nie opanują, opierają się na smyczy, poruszają się mało chętnie i mało równym kłusem, głowę opuszczają nisko, węszą podłoże i często się zatrzymują.
PONy pozostawione bez przyzwyczajenia w zamkniętym pomieszczeniu lub na wybiegu, z reguły nie zgadzają się z takim faktem i szczekając całymi godzinami próbują się z niego wydostać. PONy cechuje brak uległości i łatwego godzenia się z losem. Lata selekcji utrwaliły takie cechy w PONie jak: zaradność, samodzielność działania, odporność na wszelkie przeciwności i zdolność do przetrwania.

GŁOWA: Proporcjonalna, średniej wielkości, nie za ciężka, z silnym zarostem czoła, policzków i brody, wskutek czego wydaje się większa, niż jest w rzeczywistości.

KOMENTARZ: Głowa jest proporcjonalna do szyi i reszty ciała. Pożądana jest nie mniejsza niż średniej wielkości, a raczej duża (robiąca wrażenie dużej przez powiększenie o pokrywający ją obfity włos), zwłaszcza u samców. Głowa PONa obrasta długim włosem najdłużej i pełny włos mają dopiero osobniki 2 – 3 letnie. Głowa PONa jest nieregularną bryłą o mało subtelnych krzywiznach, bez raptownych załamań, rzeźbień,  fałdów czy wąskości. Dzięki okrywie z włosa i zwisających małżowin, oglądana z każdej strony robi wrażenie graniastości. Oglądana z przodu jest szersza od szyi. Głowa mniejsza niż średniej wielkości jest niepożądana, a głowa mała jest nietypowa dla rasy. W równym stopniu niepożądana jest głowa wąska.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka:
W miarę szeroka, lekko wysklepiona. Bruzda czołowai guz potyliczny wyczuwalne.

KOMENTARZ: Struktura kostna czaszki szeroka ze sklepieniem tylko lekko uniesionym, a nie jabłkowatym charakterystycznym dla głów małych i raczej wąskich. Bruzda czołowa i guz potyliczny zaznaczone.

STOP: Wyraźnie zaznaczony.

KOMENTARZ: Stop u PONa jest podkreślony wizualnie poprzez obfitą grzywkę uniesioną nad oczami,                        a opadającą po obu stronach kufy i na nos. W rzeczywistości jest to stop wyraźny, ale nie przesadny. Zawsze jednak linia grzbietu nosa jest poniżej linii czaszki. Grzywka nie powinna być zaczesywana do góry bo to zmienia wyraz PONa i pozbawia go widzenia przez pasmo włosów stanowiące polaryzator światła.

Trzewioczaszka:
NOS: O dużych nozdrzach, barwy jak najciemniejszej, możliwej
przy danym umaszczeniu.

KOMENTARZ: Trufla nosa jest duża, mięsista o jednolitym pigmencie wychodząca na boki i do góry poza obręb kości nosa, posiadająca duże otwory nosowe umożliwiające swobodny przepływ powietrza. Grzbiet nosa prosty, nie zadarty, równoległy do linii sklepienia czaszki. Charakterystyczny wyraz głowie nadaje, oprócz grzywki zasłaniającej oczy,  duży jak dla tej wielkości psa nos. Wielkość nosa nie jest jedynie wymogiem estetycznym, ale ma swoje źródło w przystosowaniu się PONa do niesprzyjających warunków zewnętrznych. Duży nos pozwala na zwiększone ogrzewanie, nawilżanie i oczyszczanie powietrza oraz schładzanie go w czasie wysokich temperatur. Duży nos pozwala także na dobrze rozwinięty zmysł węchu. PONy mają bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu, który u nich wyraźnie dominuje nad zmysłami słuchu i wzroku.

KUFA: Mocna, tępo ścięta. Grzbiet nosa prosty.

KOMENTARZ: Kufa jest, mierząc od wierzchołka nosa do linii łączącej wewnętrzne kąty oczu, w proporcji długości do czaszki jak 1 : 1 i tworzy łącznie z nią bryłę głowy.
Kufa powinna być mocna, o liniach i bokach równoległych, nie zwężająca się ani spiczasta. Żuchwa ma być dobrze rozwinięta i pogłębiać wrażenie tępej kufy, jest szeroka, głęboka o gałęziach możliwie równoległych, bez przewężenia z tyłu za kłami. Charakterystyczną graniastość głowy dopełnia tępo ścięta, mocna kufa. Tępo ścięta kufa oznacza, że trufla nosa nie jest ani cofnięta w kierunku czoła ani spiczasta, a żuchwa jest mocna na tyle aby linia poprowadzona stycznie do płytki nosa i wargi dolnej była niemal prostopadła do linii grzbietu nosa.

WARGI: Przylegające, o brzegach w kolorze nosa.

KOMENTARZ: Wargi nie tworzą fafli, są suche i przylegające do zębów i dziąseł.
Wargi są barwy odpowiadającej kolorowi nosa i brzegów powiek. Policzki są płaskie i pokryte długim włosem.

UZĘBIENIE: Mocne szczęki. Zęby mocne, zgryz nożycowy lub cęgowy.

KOMENTARZ: Zęby są średniej wielkości, wyraźnie widoczne, równomiernie osadzone w dziąsłach. Zgryz nożycowy, gdzie siekacze szczęki przylegają wewnętrzną powierzchnią do zewnętrznej siekaczy żuchwy, lub zgryz cęgowy w jednym rzędzie bez krzyżowania. Kły osadzone tak, aby nie kaleczyły dziąseł czy podniebienia. Siekacze żuchwy osadzone w łagodnym łuku.

OCZY: Średniej wielkości, owalne, nie wypukłe, koloru orzechowego, o żywym  i przenikliwym wyrazie. Brzegi powiek ciemne.

KOMENTARZ: Bardzo rzadko u PONów występuje nieprawidłowy kształt oczu. Kolor obu oczu ma być jednakowy,  jest to kolor orzechowy o różnych odcieniach. U  PONów  czekoladowych naturalne są oczy rozjaśnione. Oczy są dobrze osadzone  w oczodołach i nigdy nie wyłupiaste. Oprawa oczu możliwie ciemna, dostosowana do umaszczenia. Niepożądane jest entropium  i ektropium.

USZY:  Wiszące, osadzone umiarkowanie wysoko, średniej wielkości, kształtu sercowatego, szerokie u nasady, przednią krawędzią przylegające do policzków, ruchliwe.

KOMENTARZ: Małżowiny uszu są dość duże, wiszące, zaokrąglone na końcach, a nie spiczaste, obficie pokryte długim włosem opadającym poniżej głowy.
Małżowiny są dobrze umięśnione przy szerokich podstawach i ruchami reagują na sygnały otoczenia. Owłosione uszy,przylegając do głowy, wyraźnie ją poszerzają Osadzenie uszu zależy od usytuowania otworu słuchowego, ukierunkowania chrzęstnej części przewodu słuchowego zewnętrznego i wymiarów trzonu żuchwy. Dobrze osadzone uszy to takie, których podstawy znajdują się na wysokości okolicy zewnętrznych kątów oczu. Za wysoko osadzone uszy zmieniają wyraz głowy i są niepożądane.

SZYJA: Średniej długości, silna, muskularna, bez podgardla. Noszona raczej poziomo.

KOMENTARZ: Średniej długości nie znaczy, że ma być krótka, jak niektórzy chcą to rozumieć. Jeżeli długość kręgosłupa u PONa , bez kręgów ogonowych, przyjmiemy za 100%, to na kręgi szyjne przypadnie 27%.  Taką szyję przyjmuje się jako średniej długości i można ją łatwo wyodrębnić  w sylwetce psa.
Obfite owłosienie szyi optycznie ją skraca. Szyja robi wrażenie krótszej niż jest w rzeczywistości wtedy kiedy głowa jest duża (dzięki obfitemu jej owłosieniu), a zwłaszcza przy niektórych jej ustawieniach, np. pies stoi bokiem i patrzy w naszą stronę z głową zwróconą w naszym kierunku. Podobne przekłamanie ma miejsce przy szyi opuszczonej. Głowa nie powinna sprawiać wrażenia osadzonej na krótkiej szyi wychodzącej z łopatek. Jeżeli patrzymy na PONa z profilu, to szyja powinna łagodnie przechodzić w dobrze wyrażony kłąb i klatkę piersiową.
Złe przejście szyi w klatkę piersiową (bez wyraźnie zaznaczonego wysokiego i długiego kłębu) również zmniejsza rzeczywistą długość szyi.
PON jest psem czujnym i bystrym, a wzmożone zainteresowanie lub podniecenie zawsze objawia się nieco wyżej podniesioną głową, zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu. U zwierząt otyłych zmniejszona ruchomość szyi i jej nadmierna grubość potęgują wrażenie krótkości.
Określenie standardowe „ noszona raczej poziomo” jest często błędnie rozumiane. Autorom wzorca chodziło o to, że szyja jest łagodnie uniesiona nie wyżej niż pod kątem 45 stopni do podłoża ( odpowiada to ok.10.00 – 10, 30 tarczy zegara).
Współczesne PONy, znacznie lepiej pokazujące się na wystawach, nie opuszczają głowy ani nie zadzierają jej i nie noszą za wysoko. Lekko uniesiona głowa w kłusie równoważy i stabilizuje wydajny, harmonijny ruch psa pasterskiego, połączony z nagłymi zwrotami i nawrotami. Lekkie uniesienie głowy w kłusie jest pozycją fizjologicznie naturalną .

TUŁÓW:
Sylwetka: raczej prostokątna niż kwadratowa.

KOMENTARZ: Sylwetka jest widziana wraz z owłosieniem i to ogólne wrażenie, bez dokładnego sprawdzenia przez dotyk, może być mylące. Właściwe proporcje przemawiają za prostokątem, a nie kwadratem. Przy wrażeniu sylwetki raczej zamkniętej w kwadracie pomocna jest ocena psa w ruchu, aby sprawdzić, czy porusza się płynnie i posuwiście, a nie stawia zbyt krótkich kroków. Mechanizm kompensacji motorycznej jest duży i dlatego, jeżeli nie mamy zastrzeżeń do wydajności ruchu psa w kłusie, wrażenie sylwetki powinno być tej ocenie podporządkowane. PONy wyraźnie krótkonożne, tak jak i wysokonożne, nie mają dobrej sylwetki, często poruszają się niepoprawnie i nie są pożądane.

KŁĄB: Wyraźnie zaznaczony.

KOMENTARZ: Kłąb tworzą wyrostki kolczyste pierwszych 6 – 8 kręgów piersiowych, chrząstka  i podstawa łopatek oraz mięśnie i powięzie tej okolicy. Podstawa kłębu jest kostna o ważnym znaczeniu w budowie psa.  Łopatka połączona z tułowiem mięśniozrostem jest ruchoma   i w zależności od położenia głowy zmienia swoje ustawienie. Wyraźny kłąb to taki, który powiększa od góry bryłę klatki piersiowej, optycznie skraca długość grzbietu, a wydłuża linię szyi i powoduje wrażenie harmonijnego przejścia szyi w klatkę piersiową i dalej grzbiet. U PONów kłąb ma być wyraźny, widoczny i wyczuwalny. Dobrze wyrażony kłąb to też kłąb rozległy na szerokość, w którym podstawy łopatek nie stykają się ze sobą, a pozostają względem siebie w odległości ok. 2 palców. Takie położenie łopatek zwiększa pojemność klatki piersiowej.

GRZBIET: Prosty, silnie umięśniony.

KOMENTARZ: Przy dobrze wyrażonym kłębie sam grzbiet wraz z odcinkiem lędźwiowym robią wrażenie krótkiego. Przy dobrym umięśnieniu grzbiet, oglądany u PONa z góry, na całej swej długości jest równy, płaski i szeroki. Silnie związany, prosty grzbiet, bez karpiowatości czy łękowatości wg. L. Hollenbeck (1981) odgrywa podstawową rolę w synchronizacji pracy przednich kończyn z tylnymi, dając wrażenie płynnego, wydajnego  i równomiernego ruchu pożądanego u owczarka.
Najczęściej obserwowanymi błędami budowy grzbietu u PONów są przebudowany zad i słabo umięśniony, miękki grzbiet. Przebudowany zad w praktyce oznacza, iż pies jest wyższy w części lędźwiowej niż w kłębie. Jest to efekt  zbyt niskiego kłębu albo zbyt wysokiego zadu – złego ustawienia tylnych kończyn i pochylenia miednicy. PONy są wyższe w kłębie niż w lędźwiach średnio o 2% .

LĘDŹWIE: Szerokie, dobrze związane.

KOMENTARZ: Szerokie, dobrze związane i umięśnione lędźwie robią wrażenie krótkich. Dodatkowo skraca je wyniesienie kości biodrowej miednicy. Długość tułowia pochodzi w większym stopniu z długości klatki piersiowej niż lędźwi. Zarówno długie jak i wąskie lędźwie są niepożądane.

ZAD: Krótki, lekko ścięty.

KOMENTARZ: Zad zamyka tułów. Przy dobrym ustawieniu kości miednicy jest krótki i łagodnie opadający. Kąt pochylenia miednicy koresponduje bezpośrednio z mechaniką ruchu kończyn tylnych i ich ustawieniem. Przy prawidłowo ustawionej miednicy i jeśli kość udowa jest prawie równej długości kości podudzia,  a śródstopie jest niezbyt długie  ( nisko osadzony guz piętowy) wtedy kończyny tylne są za psem i są dobrze kątowane. Przy złym pochyleniu kości miednicy kończyny są pod psem, który porusza się mało płynnie, z reguły krótkimi krokami, lub zbaczając z linii prostej bez nadążania tyłu za przodem  i bez wyraźnego bardzo pożądanego u PONa napędu pochodzącego z tylnych kończyn.

KLATKA PIERSIOWA: Głęboka,  umiarkowanej  szerokości,  żebra  wysklepione, nie płaskie, ale nie beczkowate.

BRZUCH: Lekko podkasany.

KOMENTARZ: Klatka piersiowa pojemna, to znaczy głęboka, szeroka i długa, ale bez przesady. Wzorzec nie określa przedpiersia, ale wiadomo, że zdarzają się PONy o słabo rozwiniętej klatce piersiowej, wąskim ustawieniu kończyn przednich i braku przedpiersia. Winno to być traktowane jako błąd budowy frontu. Klatka piersiowa ma być głęboka do łokcia, rękojeść mostka wyczuwalna, a sam mostek długi (nie powinien być skrócony) i ma sięgać do połowy tułowia. Przedłużeniem tej linii jest lekko uniesiona linia brzucha.

OGON: Ogon krótki albo szczątkowy od urodzenia, albo bardzo krótko cięty. Ogon jeżeli  niecięty dość długi, obficie owłosiony. U psa odprężonego opuszczony, u psa podnieconego wesoło uniesiony nad grzbietem, nigdy zawinięty w pierścień lub położony na grzbiecie. Ogon skrócony (średniej długości) niecięty noszony dowolnie.

KOMENTARZ: Ogon długi zmienia sylwetkę i wygląd PONa, do jakiego byliśmy przyzwyczajeni. PON  z ogonem wydaje się dłuższy i mniej zwarty. To powoduje, że prezenterzy często pokazują psa tak, aby ogon był niewidoczny. Porównanie dwóch zdjęć tego samego psa z ogonem i bez ułatwia zrozumienie wpływu długiego ogona na wygląd psa.
PONy mają ogony różne: długie, średniej długości i krótkie. Czasami załamane i ze zrośniętymi kręgami. Ogony są osadzone dość wysoko i różnie są noszone: prosto, zwieszające się na boki, nieregularnie zakręcone w różny sposób. PONy rodzą się bez ogonów lub ogony są skracane. Sposób noszenia ogona skróconego, nieciętego nie ma wpływu na ocenę, podobnie jak jego długość i kształt. Należy jednak opisując psa podać dane o ogonie.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z boku i z przodu – pionowe i proste. Mocny kościec zapewnia dobrą postawę.

ŁOPATKI: Szerokie, średniej długości, ukośne, dobrze przylegające, silnie umięśnione.

ŚRÓDRĘCZA: Lekko ukośne w stosunku do przedramienia.

ŁAPY: Owalne, zwarte, palce lekko wysklepione, opuszki twarde, pazury krótkie, możliwie ciemne.

KOMENTARZ: Kości kończyn powinny być grube. Łopatka jest kością płaską, szeroką o trójkątnym kształcie i średniej długości. Podobnej długości do niej jest kość ramienna i dłuższe od niej kości przedramienia, przy niezbyt długim śródręczu ustawionym lekko skośnie do przodu wraz ze zwartymi, wysklepionymi palcami zapewniają dużą sprężystość i harmonię ruchu przy zwrotach. Kończyny przednie, równoległe w stosunku do siebie, zamykają z boków klatkę piersiową.

Kończyny tylne: Widziane z tyłu – pionowe, dobrze ukątowane.

UDA: Szerokie, dobrze umięśnione.

STAWY SKOKOWE: Wyraźnie zaznaczone.

ŁAPY: Zwarte, owalne.

KOMENTARZ: Podobnie jak kończyny przednie równoległe względem siebie. U swobodnie stojącego PONa ustawione umiarkowanie za psem. Stawy skokowe nisko osadzone. Kończyny wolne od wad pospolitych, takich jak: zbieżne stawy skokowe, luźne stawy, przykurcze stawowe, zbyt wąskie ustawienie kończyn, nieproporcjonalna długość kości kończyny tylnej, kończyny sierpowate, podsiebne i inne.

CHODY/RUCH: Swobodny, posuwisty stęp lub kłus, często także inochód.

 

KOMENTARZ: Ruch PONa ma być harmonijny, wydajny, a psu nie sprawiający trudności. Ruch kończyn zawsze równoległy po dwóch śladach, bez krzyżowania czy zbaczania z linii prostej. Tył harmonijnie podąża za przodem.
Napęd pochodzi od kończyn tylnych i poprzez sprężysty dobrze umięśniony grzbiet jest przenoszony do przodu. Powoduje to swobodny wyrzut kończyn przednich.  Skrócony wykrok jest błędem. Niekorzystnie na ocenę całkowitą PONa wpływają wady pospolite u dorosłego psa, takie jak odstawianie łokci, zbieżność i rozbieżność kończyn, luźne połączenia w stawach, krzyżowanie i inne wady. Tendencja do zbierania kończyn przednich przy znacznym zwiększeniu szybkości kłusa jest naturalna.
PON bez trudności przechodzi ze stępa w kłus, a następnie do różnych szybkości kłusa połączonego ze zwrotami nie zmniejszając szybkości tak jak dobry, pracujący pies pasterski. PONy prowadzone w zbyt wolnym tempie zdarza się, że wpadają w inochód. Wiele psów innych ras, prowadzonych w zbyt wolnym tempie, również porusza się inochodem. Obecnie na wystawach rzadko obserwuje się PONy chodzące inochodem.

SKÓRA: Ściśle przylegająca, nie tworzy fałd.

KOMENTARZ: Skóra u PONów jest elastyczna, nie sfałdowana w żadnym miejscu, bez nadmiarów, ściśle otula całe ciało psa. Pokryta jest długą sierścią.

SZATA:
Włosy: Całe ciało psa okrywa gęsta, gruba, kosmata sierść o miękkim podszyciu. Włos prosty, dopuszczalny lekko falisty. Włosy opadające z czoła w sposób charakterystyczny przysłaniają oczy.

KOMENTARZ: Twarda, gruba, długa szata pokrywająca całe ciało pomaga w uniezależnieniu się PONa od zimna, upału, deszczu, wiatrów i śniegu. Włos i dobry jego gatunek są ważne przy ocenie PONa.
PONy mają długi włos i u dorosłych osobników może dochodzić do ok. 20 cm, a nawet więcej. Winien być twardy i prosty, tak aby nie tworzyć skręconych loków czy spiral. Włosy mogą tworzyć fale. PON nie może być krótkowłosy i nie może mieć długiego włosa na tułowiu, szyi i głowie, a wyraźnie krótkiego na nogach. Pożądane jest, aby włos na całym psie był w jednym typie, a jedynie,  w zależności od miejsca, różnej długości.
Włosy długie okrywowe i podszerstek równomiernie spływają w dół tworząc pasma lub kosmyki, a nie skręcone wyosobnione z całości szaty pukle. Długi włos, opadając na boki nie tworzy przedziałka na grzbiecie. Włos nie powinien być lekki i zbyt łatwo unosić się przy każdym ruchu psa.
Włos podszycia jest obfity, gęsty i miękki. Przy czesaniu (poza okresami linienia) wyczesuje się miękki, słabo umocowany włos podszerstka,  a w minimalnym stopniu okrywowy.
Źle lub niepielęgnowany PON kołtuni się dość szybko, zwłaszcza w okresach sezonowej zmiany szaty. Zbite masy włosa otaczające nawet niewielkie ciała obce, jak źdźbła traw, fragmenty liści, nasiona roślin i inne, tworzą się najczęściej w okolicach podstaw małżowin usznych, pachwinach, okolicy podgardla i dalej na całym ciele, ograniczając ruch i komfort PONa.
Skołtuniony PON bywa koszmarem właściciela. U strzyżonych PONów włos staje się mniej twardy. Włos twardy i gruby jest łatwiejszy w pielęgnacji.
Pielęgnacja szaty PONa nie wymaga żadnego mechanicznego skracania włosów. Pod tym względem PON ma pozostać naturalnym, czystym  i rozczesanym psem.

UMASZCZENIE: Wszystkie umaszczenia dopuszczalne.

KOMENTARZ: Kolor PONa określony we wzorcu, jako każdy dopuszczalny, ogranicza się do jednolitego – czarny, czekoladowy, płowy, płowy z ciemnym nalotem, biały;
dwubarwnego – podpalany ; łaciatego – kolory czarny, czekoladowy, płowy i płowy z ciemnym nalotem tworzące łaty na białym tle. Odcień i intensywność barwy szaty zmienia się na przestrzeni kilkunastu lat życia PONa. U PONów czekoladowych nie obserwowano żadnych negatywnych korelacji zdrowotnych z barwą szaty. W dotychczasowej hodowli PONa umaszczenia inne, niż wymienione, nie wystąpiły.

WYMIARY:
Wysokość w kłębie:
Psy 45 – 50 cm, Suki 42 – 47 cm.
Nie jest pożądane zmniejszanie wymiarów poniżej  wzorcowych i hodowanie psów zbyt delikatnych, ponieważ polski owczarek nizinny powinien zachować charakter psa użytkowego.

KOMENTARZ: Wzorzec wpisany do rejestru FCI w 1963r. pod liczbą 251 podaje wzrost dla suk 40 – 46 cm, a dla psów 43 – aż do 52 cm. U wszystkich ras psów obserwujemy naturalne tendencje do powiększania gabarytów, w tym  wysokości, i traktuje się to jako element naturalnej ewolucji. Źle się dzieje, jeżeli zmniejszają się wymiary poszczególnych osobników poniżej wzorcowych i PONy drobnieją. Należy wystrzegać się takich tendencji i dla zachowania typu raczej zalecić większą tolerancję w górnych granicach wzrostu (bez przesady) koniecznie przy zachowaniu harmonii budowy i dobrym ruchu.
Wizualne wrażenie wzrostu to efekt wysokości w kłębie, długości szyi, wielkości głowy i obfitości szaty. Często PONy wydają się wyższe niż są w rzeczywistości. W rasie tej występuje znaczna rozpiętość wzrostu – od 42 cm  u suk, do 50 cm u psów. Tendencja do zmniejszenia wysokości PONa wydaje się niefortunna i może przynieść szkodę rasie. Obecnie wzrost ustabilizowany przez lata selekcji nie stanowi wystawowego problemu.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy  traktować jako wadę.  Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w  mosznie.

Polski Owczarek Nizinny
POLISH LOWLAND SHEEPDOG
Commentary to the FCI Standard 251
07.08.1998. WARSZAWA 2006

Związek Kynologiczny w Polsce
The Polish Kennel Club MEMBER OF CYNOLOGICAL CANINE FEDERATION (FCI)
00-029 Warszawa, ul.Nowy Świat 35
www.zkwp.pl , e-mail: zg@zkwp.pl

Translation by: T. Borkowski
with the assistance of: D. Porowski & T. Cousins-Brown

Introduction

The following commentary is an understanding of the Polish Lowland Shepherd (PON) standard prepared by judges from the country of the dog’s origin.  The commentary to the PON standard is the official printed statement from the Polish Kennel Club. In accordance to the standard (FCI no. 251, August 07, 1998, English Version) the commentary illustrates the standard step by step giving helpful suggestions on how to precisely examine PONs by explaining what to look for in each particular specimen when on the stand, during hands – on examination, when moving away from  and to the judge, and in side gait while trotting.

All anatomical and topographical details of the dog should be looked at as a whole.  It is the author’s belief that this work should aid in the final decision, comments, remarks, and placing of a particular specimen when compared with another and should be treated as an instruction and compendium for making these judgments. The reason to supplement the existing standard with this commentary rather than use the standard alone is to acquire a deeper understanding of the breed and to see the PON as it is viewed in its country of origin.  Included in this work are all the Polish and foreign publications (whose existence we are aware of) related to the subject of the PON.

When we consider that during a show a judge has two to five minutes to spend judging a dog, it is easy to see how realistically, careful attention  cannot be paid to the interpretation of every point for any standard  and therefore must serve mainly as an educational guide.

With their abundant coats, it is not enough to judge a PON solely on the stand and by watching movement.  The dog must be handled and examined so that knowledge of what lies under the coat may be added to form a full and educated opinion.

The judge, when contemplating those characteristics which will sway his final decision should look at the dog as a whole (anatomy, temperament and psychology) rather than dwelling on one small point of fault.  Of course the dog as a whole is a summary of many features and this summary is very important.  But be aware of paying too much attention to one particular feature and loosing the general beauty of the dog as a result.

The art of judging comes not only from being precise (e.g. size and shape of eyes, size and set of ears, height of dog), but how able the judge is to select one dog who most excellently represents the breed over all the others.

The ancestry of the PON is that of a working breed used by farmers in settlements.  Today, whatever their purpose and use is by man, they should be judged bearing in mind their traditional working abilities.  If the judge knows how an excellently built PON should look, then judging is a pleasure and is based on finding those features and characteristics in the breed that are as close to perfect as possible.
As with many other breeds, it is becoming more of a common practice not to dock tails.  This does not necessitate an addition to the standard regarding the possible faults found in tails.  It is an important matter because the difference in tail changes the look of the PON which we are accustomed to, but it is up to the judge to add this piece to the whole of the dog and  make a final decision based on his or her beliefs.
To fully understand the standard of this breed, one must also know how the breed was established.  This history of the breed is only a short synopsis of some of that information.  The purpose of such precise, detailed writing and the enlargement of those details not previously explained is to protect the PON and keep it as it was originally intended to be in its country of origin.

FCI-STANDARD No. 251
August 7, 1998
GB

POLISH LOWLAND SHEEPDOG
(POLSKI OWCZAREK NIZINNY)

Translation: Mrs. Peggy Davis

Origin: POLAND

Publication date of Original and Valid Standard: August 7, 1998

Utilization: Easy to handle and works like a sheepdog and guard dog. When moved to urban city life he is a very good companion dog.

Classification FCI: Group 1 Sheepdogs and Cattle Dogs (except Swiss Cattle Dogs)
Section 1 Sheepdogs
Without working trail

Commentary: History of the Breed: The ancestors of today’s PON were common, medium sized dogs used to herd and guard in old Polish territory.  The first knowledge of these dogs comes from the 15th century. Establishment and development of the breed is connected with breeding sheep in the 18th century. It is believed that PONs like many other breeds with abundant hair came to polish territory from central Asia and Tibet accompanying those people migrating to Europe. In different countries these dogs were crossed with local dogs founding what we now classify as the breed who were then most suitable to the needs of the people and different climate conditions.  The difficult conditions in old Polish territory established the type of a medium size dog with herding and guarding abilities who excellently utilized the plain food their poor masters could share with them.  This dog developed a strong resistance to different climate conditions (rain, cold, snow, wind) and a resistance to disease and illness.  He was aloof to strangers, perceptive of his surroundings, and performed all these tasks in a way that pleased his master so much he would be willing to share his food with the dog. We observe many of the same features in the PON today. He is still resistant to disease, undemanding, stubborn, persistent, working untiringly all day, vigilant, and well suited to a variety of conditions.  His natural intelligence and immediate response to commands earns love and respect from his owner.

It would not be unusual for one to three PONs to work responsibly all day and night without the herder present.  They assisted people in driving, herding, and protecting the farm animals (sheep, cattle, and geese) and then guarding the farm house during the night.  Both herding and guarding were considered of equal importance and the selection of PON for these tasks had to do with their utility ability, not appearance.

The morphological interpretation of the above mentioned PON features found by Prof. Franciszek Kobryńczuk in his publication “Pies #6, 254, 1995” is that because of such working abilities and  utility features, today’s PONs are also excellent in and have a passion to do any kind of work or competitive play.

The next mention we have about a medium size herding dog with profuse hair and short tail being in Polish territory comes from a nature publication by C. H. Kluk (1779 and 1789.)  It is a painting created in 1882 by Stanislaw Maslowski of a boy with an ancestor of the present day PON.

Two of the first PONs were shown in 1924 by Princess Maria J. Czetwertynska Countess Grocholska at a show in Warsaw.  These dogs were taken straight from the sheep farm.  From this point up to WWII 19 litters of PON puppies were born in Kennels z Planty ( Princess Maria J. Czetwertyńska Countless Grocholska) and Milanowa, (Wanda & Róża Żółtowska)  From 1930 on, those dogs were shown every year in Warsaw.  A desire to register PON types in the Polish Kennel Club from the whole country territory was expressed in 1938, but these plans were not realistic due to the war.  After WWII in journal Pies no. 1, 1950, page 15 “Polski Owczarek Nizinny” the idea of establishing the breed was again proposed resulting in the first registered kennel of PONs by Babia Wies E. Kusinowicz, and the second by Kordegarda Dr. Danuty Hryniewicz.  The first litter from z Babiej Wsi was born in 1948 and the second from Kordegarda in 1949.  This was the beginning of a somewhat slow development until the 70s when we see significant development to the breed.

The first rough standard for domestic use was prepared in 1956.  The Polish Kennel Club Board of directors met in Poznan on May 9, 1959 to approve the standard prepared by Maria Dubrowinowa.  This standard was sent to FCI and approved in 05.08.1963 registered as number 251. (L.Smyczynski 1989).

The beautiful appearance and international success of today’s show PON is a result of the last 50 years of breeding and conditioning.  However the working drive, strong moving structure, coat, temperament, and psychology have forever been and forever will be fundamental to PONs.

General Appearance: The Polish Lowland Shepherd is a dog of medium size, compact, strong, muscular, with a thick, long coat.  Their well groomed coat gives an attractive and interesting appearance.


Commentary: The PON silhouette viewed in profile is an  unbroken  flexible line running from the large nose, over the straight nasal bridge to the pronounced stop, over the flat forehead of a big head carried not too high (not too blocky or snub nosed, positioned between 10 o’clock 10:30), gently going to the back skull leading to a well set neck, swooping to, significant withers, then along the  back to the  slightly sloping croup with naturally short or long tail set not too high.

The rear silhouette is an unbroken, soft line of the hind legs with visible angulation in the stifle joints, with the hock joints set rather low.  The under belly line gently leads into a deep, spacious forechest to the front legs and lower neck line without any throatiness  or excess skin, and a pronounced lower jaw line.  The appearance of the soft, gentle line is due to the long pronounced coat covering the whole dog.  The PONs shape should resemble not  very long rectangle.  Their appearance should be that of a good guard dog: strong, compact, proportional and worthy of respect.

PON is medium size dog.  At first sight, they should never give the impression of resembling a small dog.  Their size comes not only from the height measured from the withers, but also from an abundant coat.  This thick, long hair with a lot of undercoat enlarges the dog in a significant way.  The standard mentions this specifically when describing the head, but it is applicable to the entire body.
Dogs are taller, heavier, and more strongly built than bitches.  However the structure of both should show their old utility abilities of a herding dog that guards their own territory.  PON is a friendly dog, though they can be somewhat suspicious of strangers.
In her first publications about PONs in 1958 /PIES/, Danuta Hryniewicz comments on these characteristics: “ it is medium size dog, strong, muscular, stocky, alert, intelligent, suspicious of strangers, perceptive, sharp minded, good memory, requires no management, resistant to disease and not peculiar to food.  An abundant coat serves as protection from rain and frost.  He is widely utilized and popular on straight, territorial Pomeranian planes as a herding dog and a guard of farmer’s houses.  If moved to urban areas he will be a smart babysitter, a cheerful companion for a walk, alert, and eager to protect the home in which he lives.”

When examining PONs we should remember their old utility abilities, not only their affectionate appearance and overall beauty.

Important Proportions: The proportions of height at withers to length of body is 9:10. The ratio length of muzzle to length of skull is 1:1, however, a muzzle slightly shorter than this is acceptable.

Commentary: The proportions of height and length given in the standard are according to Polish zoometrical measurements.  Height is determined by a line perpendicular to the ground from the top of the withers when the dog is standing naturally with its forelegs and lower hind legs parallel to the line of measurement (C-E).  Length is measured from the front of the shoulder joint to Ischium tuberosity (buttock bone) on the same side (A-B).  The actual measurements do not match the dogs initial impression because optically after adding the forechest and coat in front and rear, PONs seem to be longer than they actually are. The proportions given in the standard are related to the bone structure which are hidden under a profuse coat. This means that show grooming changes the appearance of PONs proportions sometimes for better or for worse. The dog must never appear long or low leggy.

Measuring the highest point of the withers to the sternum (depth of chest) (C-D) and comparing that to the height of the dog (how leggy the dog is) shows that those PONs who are beautiful and wellbuilt with the proper proportions have these measurements in a close ratio of 1:1, (the depth of chest is approximately 50% of the total height of the dog from withers to ground). PONs that have a square shape being too short with a small, high carried head and indistinct or flat withers are atypical and not preferred  either at shows or in breeding kennels.

Another important proportion for PONs is the muzzle to skull ratio which should be 1:1, though a shorter muzzle is more tolerated than a longer one.  If the measurements are done properly (not from the point of stop which is very difficult to point exactly, but from the top of the nose to the point of the line connecting the inner corners of the eyes) then we have to say that PONs with a longer muzzle are not seen at shows. A muzzle shorter than the preferred ratio with a larger head changes the facial expression and the overall harmony and balance of the dog.
Behavior and Temperament: Of a lively but tempered disposition, vigilant, agile, intelligent, perceptive, and gifted with a good memory, resistant to unfavorable climatic conditions.

Commentary: When seen at the show, PONs should give a very clear impression of having a good relationship with their handler. PONs are very smart and as a result they do not naturally accept everybody and will not easily follow instructions without reason.  They would rather do what they like and have the ability to be very loud, stubborn, and persistent with their own desires except when they are attached to their owner.  Other than this, they are independent and happy to „walk their own roads” Puppy PONs should therefore be taught and corrected from a very young age and trained  to meet their owner’s future  expectations.  It requires time to teach a PON desired show behavior. A PON poorly trained will be lazy on a leash, unhappy in movement, gaiting clumsily with frequent stops and will carry their heads low like they are sniffing the ground.  Lack of submission is characteristic for an untrained PON so that when left  in a closed room or run, as a rule, they will not accept such a fate and will bark for hours and/or try to escape. Years of natural selection has strengthened the PON such characteristics as resourcefulness to find remedies, independence in activities, resistance when the world is against him, and the ability to survive.

Head: Medium dimension, proportional and not too heavy. The thick fur on the forehead, the cheeks and the chin give the head a look of being bigger than it actually is.

Commentary: Head is proportional to both the neck and entire body.  Preferably, it is not smaller than medium size and rather large (appearing even more so by its profuse hair) especially in male dogs. The hair on a PONs head grows longer than the hair on the body and is complete with the coat in two or three years. PONs head is very round with no precise curves, sharp edges, narrow parts, or chizeled appearance. Thanks to their profuse coat and hanging ears, when seen from many angles the head appears to be a hairy lump. From the front it looks wider than the neck. A head smaller than medium size is not preferred and is atypical for the breed. In the same sense, a narrow head is equally undesirable.
Cranial Region: Skull: Not excessively broad, slightly rounded.  Frontal furrow and occipital protuberance noticeable.

Commentary: Bone structure of the skull is wide with the top slightly arched, but not apple shaped which is characteristic for small, rather narrow heads. Frontal furrow and occipital protuberance are noticeable, but not overdone.

Stop: Well accentuated.


Commentary:
Stop is underlined visually because of the abundant and  long furnishings covering the eyes and sides of nose.  Stop is noticeable but not overdone.
The nasal bridge  is always lower than the topline of the skull.  Not only do these furnishings contribute to the facial expression of the PON, but also act as light  polarizers giving the PON better vision and therefore must not be groomed back over the head.

Facial Region: Nose: As dark as possibly in relation to the color of the coat with large nostrils.

Commentary: Ball of the nose is large and full with solid pigment, protruding up and to the sides compared to the rest of the nasal bone.  Its large nostrils allow for free and easy breathing.  The bridge   of the nose is straight and parallel to the skull line. The characteristic facial expression with the hair covering the eyes is that the nose is larger than you would expect in a dog of such size.  The size of the nose is not only an aesthetic requirement but its purpose is to naturally accommodate unfavorable climatic conditions. A large nose is better able to heat, cool, clean, and humidify air in a variety of temperatures. A large nose also gives the dog stronger sniffing abilities and a stronger sense of smell.  In PONs, this sense of smell is notably stronger in comparison to the other senses.

Muzzle: Strong, blunt, with straight nasal bridge.

Commentary: The Muzzle ratio  from the top  of the nose to the line connecting the inner corners of eyes in proportion to the length of skull is 1:1 and all together with skull completes the head. The muzzle should be strong with side lines parallel, not narrowing to a sharp point. The under jaw should be well developed, giving an impression of  truncated, broad and blunt muzzle. It is wide and deep with the bones parallel and not  narrowing after the canines. This characteristically rounded head finishes with a truncated end coming from the strong muzzle. A truncated  muzzle means that the nose ball is not depressed into the skull or sharply finished and that the under jaw is strong enough that the line of the frontal nasal plate goes to the front of the under jaw almost perpendicularly to the top muzzle line.

Lips: Fitting well; their edges are of the same color as the nose.

Commentary: Lips should be dry, close to teeth and gums not lippy or with loose or drooping flews.   The color of the lips is appropriate to to the color of the nose, eyerims, and coat. Cheeks are flat and covered with long hair.

Jaw/Teeth: Strong jaws.  Teeth strong, with scissor or level bite.

Commentary: Teeth are medium sized, well visible, and evenly spaced in the gums.  PONs have a scissor bite where the upper jaw incisors on the inside surface are touching the outside surface of the lower jaw incisors. With a level bite, the incisors of the upper and  lower jaws meet exactly edge to edge.   Canines should be properly set which means they are not harmful to gums or palate.  Incisors of lower jaw are set in a semi-circle.

Eyes: Medium size, oval, not protruding, hazel color, with lively and piercing look.  The rims of the eyelids are dark.

Commentary: Very rarely do we see an undesirable shape of eyes. Hazel with some variations is the most common color.  Color of both eyes should be the same.  With chocolate colored PONs it is natural to have a lighter color.  Eyes should be well set in their sockets, never „protruding”.  The color of the eye rims should be as  dark as possible, in relation  to the coat color.  Ectropion and entropion are both  penalized.

Ears: Hanging, set moderately high, of medium size, heart-shaped, wide at base; the fore edge is close against the cheeks and mobile.

Commentary: The lobes of the ears are large, hanging, and rounded at the ends neither pendulous nor coming to a sharp point.  They are covered with plenty of long hair and hang much lower than the head. At the base ear lobes are well muscled and moveable in reaction to outside signals.  Hairy ears are set close to the head, visually appearing significantly larger. The base of the ear set depends on the placement of the opening of the inner ear on the skull (External acoustic meatus), the direction of the cartilage ear canal, the size of  the ear, and the upwards projection part of the lower jaw bone. Well set ears are those whose base is in line with the outside corner of the eye.  Ears set too high change the facial expression and are not preferred.

Neck: Of medium length, strong, muscular, without dewlap, carried rather horizontally.

Commentary: Medium size does not mean short which is the understanding of some. If the length of the whole spine (without tail vertebrae) is taken as 100%, then the neck vertebrae in PONs are 27%.  This percentage of neck is medium size and is easy to distinguish when looking at the PON silhouette.  Long hair and a large head optically make the neck look shorter than it actually is.  When the dog is standing in certain positions its neck looks shorter as in from the side when the dog is looking at you with a twisted head or twisted neck or when the neck is held low.  The head should not make an  impression of being set on a short neck which goes from scapula without withers.  When looking at the PON in profile, the neck should be well set – on   and gently swoop at the significant withers and then at the thorax.  If it is not properly positioned on the thorax without well developed withers  then  this also optically shortens the length of the neck.  Being an alert and clever dog, when a PON is keeping watch and feeling eager and excited, his head will be both higher in standing position and in movement.  Obese specimens have a less moveable and thicker neck which is also optically shorter.  The standard’s expression „carried rather horizontally” is unfortunate and frequently misunderstood.  The authors of the standard meant that the neck should be gently carried not more than 45 degree to the ground (about 10 o’clock to 10:30).

The PONs of today that do present themselves well at the show never pull back or carry their heads too high or too low. A slightly elevated head in trot is one that is balancing and stabilizing movements efficiently and harmoniously as required of a herding dog making sharp turns (including turning back on itself).  A slightly elevated head in trot is a natural, physiological position.

Body: Outline: Rectangular rather than square.

Commentary: To form an opinion on the general appearance by only seeing the silhouette and the coat without hands – on examination  the dog may be foolish.  Proper proportions are rectangular rather than square. If the silhouette gives an impression that the dog is square, it is helpful to examine the dog in movement to check if his gait is smooth, and efficient featuring long, reaching steps. Considering the high degree of motorical compensation that the dog’s motion imposes on the overall impression of efficiency in the animal’s trot, it is the judging of the dog on the move that should be dominant in the evaluation of its silhouette. If PONs are short legged or high legged then they will not move properly and are not preferred.

Withers: Well accentuated.

Commentary: Withers are built from the spinal process at the first 6 to 8 thoracic vertebre, scapula cartilages, muscles, and fascias of this area.  The basis of whithers is an important bone structure. The scapula is connected to the body by muscles and is easily movable and its set or angle also depends on the head position. Significant or noticeable withers which are well accentuated optically enlarge the depth of thorax, shorten the length of back, and prolong the line of neck  making a harmonious connection between neck, chest, and back.  PONs should have noticeable withers that need to be both seen and palpated. Well accentuated withers also means wide withers where the basis of the scapula are not touching each other and are about two finger widths apart. If scapula are set in this way, the room and space in the chest is correct.

Back: Flat, well muscled.

Commentary: When the withers are well accentuated then the back together with the lumbar region give an impression of being short.  A muscular dog (muscular does not mean obese) whose complete length is viewed from above looks straight, wide, and flat.  A well built, straight back without curves and dips (according to L.Hollenbeck 1981) highly contributes to the dog’s balance between the front and rear legs giving the impression of fluid, efficient, and steady movement which is preferred in herding dogs.  Most common deficiencies with the back structure in PONs are: the rear part of the back is visually higher compared with the front “Converted rear”,  a weak back –  visuall concave and featuring poor musculature.  „Converted rear” means that dog is higher in loin part than in withers part. This is the result of lacking withers, bad rear angulation, or bad pelvis position. Usually PONs are average 2% higher at the withers than in the loin.

Loin: Broad, well fused.

Commentary: Wide, well built, and  muscled loins give an impression of being short. In addition they are significantly shortened by the tuber coxae ilium bone of pelvis. Length of the body goes more from the length of thorax than the loin.  Neither a long nor narrow loin are preferred.

Croup: Short, slightly truncated.

Commentary: The croup is the end of the body. With a proper pelvis setting the croup is short and gently sloping down. Pelvis setting or angulation to the body corresponds with the mechanical dynamics of rear extremity movement and their angulation. If the pelvis is set normally (the femur bone compared with tibia and fibula bones are almost the same length and the metatarsus bones are not too high with a low set hock joint) then the rear legs will be „behind the dog” and are well angulated.  If the pelvis setting is bad then the rear legs are „under the dog” making movement unfluid and short- stepping or with the back not following the front legs leading to an absence of the powerful drive from the rear legs which is desired in the PON.

Chest: Deep, of medium width; ribs well sprung, neither flat nor barrel-shaped.

Underline and Belly: Curving towards the hindquarters.

Commentary: Capacious chest means deep, wide, and long but not overdone in any of these dimensions. The standard does not say anything concerning the forechest, but it is known that sometimes PONs are seen with a poorly developed chest that is narrow in the front and lacks substance in this area. This is a fault in front structure. The chest should be deep to the elbow and the front of the sternum should be palpable with the sternum itself long (never shortened). It should go to half the trunk, prolonging this line slightly going up the belly line.

Tail: Naturally short, stumpy, tail-less, or very shortly docked tail. Undocked, quite long, and very hairy tail. At rest the tail hangs:  if the dog is alert, the tail gaily curves over the back, never curled or lying on the back.  Naturally undocked tail of medium length, carried in different manners.

Commentary: A long tail changes the silhouette and overall look of PON to an appearance we are not accustomed to. With a tail the PON seems to be longer and less compact. Handlers are then frequently showing the dog in such a way that the tail is not visible.  If you compare two pictures of the same dog, one with a tail and one without, you can see it makes a great change in the appearance of the dog.  PONs are born with a variety of tails such as: long, medium and short.
Sometimes tails are crooked or have vertebra fused together, other times tails are set rather high and are carried in a variety of manners: straight, down, or irregularly curved. PONs can be born without tails or with tails that are then docked. If the tail is not docked but naturally short, it doesn’t matter what the length, shape or carriage is, it shouldn’t have influence on a judge’s final decision. When giving written critiques of the dog however, details of the tail should be included.

Limbs: Forequarters:  Seen in profile and from the front:  Vertical and straight.  Stance well balanced due to a strong skeleton (bone structure.)

Shoulders: Broad, medium length, oblique, clean cut, very muscular.

Pastern: Slightly slanting in relation to the forearm.

Forefeet: Oval, tight, slightly arched toes with hard pads. Nails short and preferably dark.


Commentary: The leg bones should be strong and  thick. The scapula is a flat, wide bone, medium in size and of triangular shape. The humerus or upper arm should be similar in length to the scapula with slightly longer forearms (radius and ulna). The pastern should not be too long and slightly set forward.  This with compact, springy toes (phalanges)  produces harmonious and flexible movement with the ability to spring and turn well on their toes. Front legs are parallel to themselves and closing chest from the sides.

Hindquarters:
Seen from behind:
Vertical, well angulated.

Thighs: Broad and muscular.

Hocks: Well accentuated.

Hind feet: Compact, oval shape.

Commentary: Similar to the front legs, the rear legs should be parallel to themselves.  When a PON is in its naturally standing position, the rear legs are moderately „behind the dog”. Hocks joints are set low. Legs should be without common faults such as cow hocks, loose joints, joint contractions, legs too narrow and not proportional to the length of bones, etc.

Gait/Movement: Effortless and ground covering. Smooth walk or trot  with good reach and drive, often pacing.


Commentary: A PONs gait should be harmonious, efficient, visually pleasing and appear effortless for the dog. Leg movement should always be in two parallel lines without crossing or departing from one line.  Rear legs should harmoniously follow the front legs.  Power and drive come from the rear legs connecting to a springy, well muscled back following through  to the front legs.  The forward reach of the front leg should be fluent and long enough. A short or tiptoeing step is a fault.  Another unfavorable and common fault is an adult dog with loose elbows, too narrow or too wide a front, and loose connections in joints crossing or other such  problems  such as being out at elbows or having  loose pasterns. There is a slight and natural tendency to toe-in in the front when significantly increasing the speed of trot. A PON walking without difficulties when changing to a trot and then consequently an  extended trot should not have to slow down in order to twist and turn.  This is the skill of a good herding dog at work. PONs presented in a very slow speed are sometimes  pacing.  This is the case for many breeds when presented at speeds too slow. It is very rare today however to observe a pacing PON at a show.


Skin: Tight fitting without any folds.

Commentary: PONs should have an elastic skin, without throatiness, dewlap or any excess in any area.  It should cover the body precisely and the skin itself is covered with profuse, long hair.

Coat:
Hair: The whole body is covered with dense, thick, and profuse hair and soft undercoat.  Hair should be straight, though slightly wavy is acceptable. The hair falling from the forehead covers the eyes in a characteristic manner.

Commentary: A coarse, thick, long, coat covering the whole body protects the PON from cold, heat, rain, wind, and snow. Hair with good texture is very important when examining the PON. They should have a long coat and with adult specimens this coat may be as long as 20 cm or longer. Hair should be coarse, straight, and may fall in sections.  It should never be curly or spiraled. The PON is a long haired dog and should never have short hair. What’s more, the PON should never have hair that is long on the head, neck and body, and then very short on the legs.  A long overcoat and undercoat should lay together to form sections but not so extreme that they form a sort of dread lock appearance.  The long hair when falling down on sides of the body should not fall so  as to  make a parting down the back.

It is preferable that the hair on the whole dog is of the same type. Hair also shouldn’t be too fly away or thin wispy  that it easily “flies” over the dog when in movement. The undercoat is abundant, thick, and soft. When grooming (except during shedding periods) the softer, looser hair of the undercoat is groomed out with only a small amount of the overcoat.  An ungroomed, unmanaged coat will mat easily, especially during annual season changes of the coat.  Mats are formed over small, foreign bodies like leaves, grass, and seeds, and are usually at the base of ears, under the armpits and chin and make the PON uncomfortable overall and in movement. A matted PON can be a nightmare for its owner. Pet PONs when shaved will regrow hair that is less coarse. Harder and thicker hair is easier to groom.  Grooming a PON doesn’t require any mechanical (scissors, shavers, clippers) trimming of the hair. In this aspect, PONs should left as a natural, dry, and groomed dog.

Color: All colors are acceptable.

Commentary: The color of a PONs coat is described in the standard as accepting all colors such as solid black, chocolate, fawn (gray), fawn with black endings, or white. Two-tone colored PONs appear as black and tan, patched with colors black, chocolate, fawn, and fawn with black endings making patches on a white dog.  Shade and intensity of color change during the life of the PON.  Chocolate PONs have never been observed to have a negative correlation with color of the pigment.   Up to this date in breeding, PON with any colors other than the above mentioned have never been seen.

Size: Height at the withers:
Males:
45-50 cm.
Females: 42-47 cm.
The dog must retain the type of a working dog; therefore their size must not go down below the standard.  They must be neither weak nor delicate.

Commentary: The FCI standard from 1963, no. 251, gives a height for bitches of 40-46 cm,  and for dogs of 43-52 cm.  With all breeds we can observe in a sort of natural evolution the natural tendency for dogs to be larger and taller.  It is not good then when dogs are bred smaller than the standard and PONs especially are being bred below the standard in some countries that love a smaller, delicate type build.  This is not good.  We should protect our PON from these tendencies and preserve the type we recommend by allowing more tolerance for the top size measurements  than lower (of course without exaggeration and keeping a harmonious structure with excellent movement.)
Visual highness or lowness of the dog is the result of the height at the withers, length of hair, size of head, and abundance of coat.  Frequently, PONs seem to be taller than they actually are.  In this breed is a difference in the tolerance of size measured at the withers for bitches and dogs with the smallest accepted bitch being 42 cm and the largest dog at 50 cm. The tendency to breed PONs lower than these brackets  is unfortunate and may possibly be harmful for the breed.  Today, the size stabilized by years of natural selection is not making a show problem.

Faults: Any departure from the standard should be considered a fault and the seriousness with which the fault should be regarded should be in exact proportion to its degree.

N.B. Male animals should have two apparently normal testicles fully descended into the scrotum.